Szary

      Nazywam się Szary. Moje nazwisko jest równie nietypowe jak imię. Osobiście jednak bardzo je lubię, podobnie jak i samą barwę szarą, która zwykle przeważa w kolorystyce mojego ubioru.

       Jak czytamy w Słowniku symboli, pod redakcją Władysława Kopalińskiego: „ludzie, lubiący barwę szarą są jakoby konserwatywni”, co w moim przypadku nawet by się zgadzało.

      Z tego samego leksykonu dowiadujemy się, że szarość jest symbolem starości, siwizny, pokuty, pokory i smutku. Kolor szary jest także znakiem mądrości, nudy, jednostajności i przeciętności. W chrześcijaństwie to barwa Wielkiego Postu oraz żałoby. Na średniowiecznych wizerunkach Sądu Ostatecznego Chrystus króluje w szarym płaszczu.

      Barwa ta posiada w języku polskim bardzo bogatą frazeologię, np.: szara godzina, szara eminencja, szary człowiek, szary koniec, szara strefa czy szare komórki. Wiele z tych frazeologizmów wykorzystałem w autorskim wierszu „Szarość”. 
          Utwór dostępny wśród wierszy tutaj.

Źródło: CV, Radom 2011.