Alice

            A to pierwsza litera alfabetu. Kiedy zestawiam ją z kolejnymi literami: B i C, zaznaczam w ten sposób, że mam na myśli rzeczy elementarne z danej dziedziny, na przykład: ABC dobrego wychowania. Kiedy natomiast kontrastuję literę A z ostatnią literą alfabetu – Z, sygnalizuję, że mówię o wszystkim od początku do końca, niczego nie opuszczając, czyli od A do Z. Zdublowane A to wstydliwy skrót wspólnoty Anonimowych Alkoholików - AA, potrojone zaś i wydłużone nieco, jest przyjemnym przyśpiewem kołysankowym, np.: "A...a...a... kotki dwa, szare, bure obydwa". 

           Dodając prefiks A do wyrazów podstawowych – zaprzeczam - mówiąc o braku czegoś, na przykład: amoralny, alogiczny czy asymetryczny. A jest także pierwszą literą mojego imienia. Pamiętam lekturę z dzieciństwa - "Akademię Pana Kleksa" Jana Brzechwy, na której kartach wszyscy niemal bohaterowie mieli imiona zaczynające się właśnie na tę literę. 
           Na literę A zaczyna się także zdrobnienie imienia mojej, zmarłej niedawno, uczennicy, a ponieważ listopad to miesiąc, w którym w sposób szczególny wspominamy tych, którzy odeszli, zdecydowałem się wspomnieć krótkim i prostym wierszem tę właśnie uczennicę.  
           Asię poznałem na warsztatach literackich, które prowadzę, w ramach zajęć pozalekcyjnych. Pojawiała się na spotkaniach, czasami czytała napisane przez siebie wiersze i opowiadania. Rok później przeniosła się do klasy, w której uczę języka polskiego. Nikt z nas nie przypuszczał, że odejdzie  tak nagle… Stanowczo za wcześnie…

    

ALICE

Asi J.

ile jest warte

to ludzkie życie

tych kilka kartek

w cienkim zeszycie

tych parę ocen

w szkolnym dzienniku

bezsennych nocy

słońca promyków

kilka miłości

przyjaźni krótkich

małych radości

łez do poduszki

snów co się śniły

cicho i skrycie

na czyje siły

jest ludzkie życie

na czyje siły

jest ludzkie życie

Radom, 31 października 2012 rok.