Emu

           E to siódma litera polskiego alfabetu. Mówię E gdy wyrażam spontanicznie jakieś uczucia lub emocje, np.: rozczarowanie, lekceważenie lub zaskoczenie: E, chyba nie; E, takie tam gadanie. Albo gdy chcę zwrócić czyjąś uwagę, ale mało uprzejmie: E, mały chodź no tu... E nasuwa mi skojarzenie z radomską gazetą codzienną, którą czytam – „Echo dnia” i zawsze kojarzyło mi się z trudnymi wyrazami, typu: epifania, emanacja, erudycja czy emancypacja.

           Z okazji przypadającego w listopadzie Święta Postaci Bajkowych, powracam do moich "Szarówek". Na literę E - "Emu",  bajka i rysunek Sylwestra Zakrzewskiego:

                                                                               EMU

Znałem kiedyś biedne Emu,
Wszystko robić kazano jemu.

On miał sprzątać całe miasto,
Zrobić gulasz, upiec ciasto.

Kupić gazetę dla taty,
Podlać w ogródeczku kwiaty.

Wszystko do piątej godziny,
Bo miał iść na imieniny

Do najlepszego kolegi.
Potem jeszcze ćwiczyć biegi.

W końcu Emu zachorował
Wszelkiej pracy się zbuntował

I nie robił nic w ogóle
Aż się trzęsły dziuple, ule:

-„Co wyrabia ten nasz Emu?
Już my damy radę jemu!”

Do akcji wkroczyła Kobra:
-„ Praca taka jest niedobra,

Wstydź się Emu, wstydź!
Najpierw robisz wszystko
Potem nie robisz nic.

Mowa Kobry była długo,
Lecz włączyła się Papuga:

-„Pamiętaj jest wszystko ślicznie
Póki pracujesz systematycznie”.

                                                                        (2009)